Archive for Sierpień, 2009
-
Biżuteria artystyczna Trojan i Kreteńczyków
Szczególny wzór i stylistykę miała biżuteria wytwarzana przez Trojan i Kreteńczyków. Artyści tych krajów mimo, że byli rozdzieleni potężnym obszarem egejskim wytwarzali kolczyki, bransoletki, naszyjniki, stosując tą samą technologię i wzornictwo od około 2500 p.n.e, aż do początków okresu klasycznej sztuki greckiej, czyli około 480 roku p.n.e. Typowa biżuteria artystyczna pochodząca z tego regionu to ozdoba złożona z delikatnych i cieniutkich łańcuszków i splecionych drucików, połączonych ze sobą. Dodatkowo całość była zdobiona ułożonymi w kształt płatów kwiatu i rozety kawałkami cienkiej folii. Bardzo powszechną metodą zdobienia było również wówczas szkliwienie i stemplowanie wyrobów ze złota i srebra. Stosowano ponadto takie techniki wyrobu biżuterii jak ziarnienie złotem i dodawanie wiszących luźno złotych aplikacji. Sporadycznie osadzano kamienie w metalach szlachetnych – kamienie takie nie cieszyły się wielka popularnością. Wśród najczęściej używanych motywów dominującymi wzorami były spirale oraz figury stylizowane na kształt zwierząt morskich, takich jak mątwa, czy rozgwiazda. Popularnym motywem używanym w zdobieniu był tez motyw motyla. Wiele zabytków znalezionych podczas wykopalisk w Mykenach i na Krecie, obecnie znajduje się w Narodowym Muzeum w Atenach. Biżuteria jest tu reprezentowana na ogół przez niewielkie, złote krążki wyposażone w mały otworek, za pomocą którego mogły być przymocowane do odzieży. Popularną formą biżuterii były też złote diademy wykonanych z długich owalnych kawałków metalu, pokrytych wytłaczanymi rozetkami. Taką biżuterię zapewne nosiła Helena Trojańska, żona króla Myken Menelaosa, gdy zobaczył ją i pokochał do szaleństwa Parys – syn władcy Troi. Na ile sprawiła to uroda samej bogdanki, a na ile była to zasługa noszonej przez nią pięknej i bogatej biżuterii, trudno dziś zgadnąć. Nie był by to pierwszy i nie ostatni raz, kiedy blask złotych ozdób i dobrze dobrana biżuteria artystyczna przyćmiła drobne mankamenty urody, eksponując wyłącznie same zalety damy. Dość, że szaleństwo Parysa i uprowadzenie pięknej Heleny doprowadziło do wybuchu potężnej wojny zwanej wojną trojańską, trwającej wiele lat i opisywanej przez wieszcza, w wyniku której padła Troja – mocarstwo, które wydawało się być niepokonane i zginął wśród wielu innych ofiar wojny, także Parys – współwinny całego zamieszania.
-
Kwiaciarnia sprzedaje nie tylko kwiaty cięte
W kwiaciarniach sprzedawane są zwykle nie tylko kwiaty cięte, ale również rośliny doniczkowe w tym bardzo modne i stosunkowo kosztowne drzewka bonsai. Są to karłowate drzewka, których nazwa pochodzi od japońskich słów bon – taca, i sai – drzewo. Hodowla bonsai nie jest prosta, wymaga bardzo wiele pracy i uwagi – to właśnie stąd bierze się wysoka cena roślin. Drzewko hodowane jest z siewek drzew iglastych lub liściastych. Nie każde drzewko nadaje się na bonsai. Wybiera się drzewka o interesujących kształtach zwracając tez uwagę na korzenie, które powinny rozkładać się dookoła pnia i nie mogą być poplątane. Wybrane drzewka powinny mieć niewielkie liście. Rośliny zanim zakupi je kwiaciarnia do dalszej odsprzedaży, mają przycinane korzenie i są umieszczane w specjalnych płytkich pojemnikach. Kolejną czynnością jest modelowanie kształtu drzewka, poprzez przycinanie jego pędów lub drutowanie gałęzi. Odpowiednio ukształtowane drzewko trafia na półkę kwiaciarni, gdzie czeka na swojego przyszłego właściciela.
Kupując bonsai, które wygląda pięknie, zachwyca nas swoją delikatnością i wdziękiem, trzeba pamiętać, że wygląda ono tak cudownie, bo kwiaciarnia z pewnością umiała się nim odpowiednio opiekować. Nie wystarczy zakupić rośliny i po prostu ja postawić w domu. Jeśli chcemy zatrzymać jej urodę, będziemy musieli sami wykonywać pewne zabiegi pielęgnacyjne, niezbędne po to, aby nasze drzewko nie zdziczało.
Przede wszystkim aby zachować kształt bonsai, trzeba wiosna i latem podcinać Końce nowych gałązek. Drzewka też muszą być nawożone specjalnym płynnym nawozem do roślin, od wiosny, po późna jesień. Nawóz taki ma w sprzedaży każda kwiaciarnia, możemy się więc w niego bez trudu zaopatrzyć. Drzewka wymagają też wilgotnej atmosfery, więc należy je często spryskiwać wodą za pomocą spryskiwacza do kwiatów. Jeśli natomiast chodzi o podlewanie, to należy tu zachować szczególną ostrożność, bowiem korzenie bonsai nie lubią zbytniej wilgoci. Gdy ziemia jest zbyt sucha, należy zanurzyć pojemnik w naczyniu z wodą a następnie ustawić go pod katem podpierając z jednej strony, tak by nadmiar wody wyciekł.
Drzewka bonsai nie lubią być przenoszone z miejsca na miejsce i najlepiej się czują z dala od źródeł ciepła i przeciągów. Nie jest też wskazane ustawianie pojemników z rośliną w pełnym słońcu. Bonsai może być roślina wystawianą do ogrodu, należy jednak pamiętać, że drzewka te nie znoszą mrozu.
To Ciebie pierwszą
ujrzały me oczy.
To Twój uśmiech
mnie zauroczył. -
Indianie i ich kolczyki
Kolczyki są w naszej kulturze postrzegane jako zwyczajne ozdoby, do nie tak dawna wkładane tylko do uszu. Dziś jednak sytuacja uległa nieco zmianie, gdyż miejsce kolczyków stanowią już nie tylko uszy, ale znacznie więcej części naszego ciała, jak np. brwi, nos, wargi, język, pępek a nawet zęby, czy paznokcie. Choć niektóre z tych miejsc są według wielu z nas zdecydowanie przesadne, to dla innych wciąż jest to element zdobniczy. Bardzo ciekawie sprawa kolczyków wygląda natomiast w innych kulturach. Weźmy pod lupę na przykład takie plemiona indiańskie. Mają one swoiste poczucie estetyki, w związku z tym zdobią swoje ciała na różne sposoby, np.. malują je. Oglądając w Internecie zdjęcia bądź filmy, zaobserwować możemy, że wielu z nich, przebija uszy, bądź przegrodę nosową drewnianymi kołkami. Jedne z nich są niewielkie, inne natomiast mają nawet po kilka centymetrów średnicy. Te ich nietypowe kolczyki, nie mają jednak wcale wartości zdobniczych ani też materialnych. Chodzi tu o rangę. Im kolczyk jest większy, tym dana osoba jest wyżej w hierarchii społecznej i reszta powinna okazywać jej należyty szacunek. Wbrew pozorom, pokrywa się to troszkę z pewnymi umownymi zasadami obowiązującymi w naszej kulturze. Mówią one np. o tym, że szacunek należy się osobom starszym. Kolczykowa hierarchia Indian też opiera się na wieku, ponieważ rozpychanie skóry do tego stopnia, żeby powstał otwór mieszczący kilkucentymetrowy kawałek drewna, to proces stopniowy, długotrwały, no i zapewne nie zbyt przyjemny. Mówi się u nas, że to nieludzkie… Współczesne kolczykowanie, też nie jest przecież specjalnie innowacyjne, nie obędzie się bez bólu i kilku dni cierpienia, a jednak zdecydowana większość kobiet- w przeważającej części bardzo młode dziewczyny, a ostatnio także całe mnóstwo mężczyzn poddaje się temu zabiegowi, a miejsca w których umieszczają kolczyki zostawiają czasem naprawdę wiele do życzenia. Indianie przynajmniej wypracowują w ten sposób swoją pozycję w społeczeństwie, nam natomiast chodzi jedynie o zdobienie ciała i nic ponad to. Zostawiam Wam do oceny który rodzaj zdobienie kolczykami uważacie za bardziej godny pochwały.