Szczególny  wzór i stylistykę miała biżuteria wytwarzana przez Trojan i Kreteńczyków. Artyści tych krajów mimo, że byli rozdzieleni potężnym obszarem egejskim wytwarzali kolczyki, bransoletki, naszyjniki, stosując tą samą technologię i wzornictwo od około 2500 p.n.e, aż do początków okresu klasycznej sztuki greckiej, czyli około 480 roku p.n.e. Typowa biżuteria artystyczna pochodząca z tego regionu to ozdoba złożona z delikatnych i cieniutkich łańcuszków i splecionych drucików, połączonych ze sobą. Dodatkowo całość była zdobiona ułożonymi w kształt płatów kwiatu i rozety kawałkami cienkiej folii. Bardzo powszechną metodą zdobienia było również wówczas szkliwienie i stemplowanie wyrobów ze złota i srebra. Stosowano ponadto takie techniki wyrobu biżuterii jak ziarnienie złotem i dodawanie wiszących luźno złotych aplikacji. Sporadycznie osadzano kamienie w metalach szlachetnych – kamienie takie nie cieszyły się wielka popularnością. Wśród najczęściej używanych motywów dominującymi wzorami były spirale oraz figury stylizowane na kształt zwierząt morskich, takich jak mątwa, czy rozgwiazda. Popularnym motywem używanym w zdobieniu był tez motyw motyla. Wiele zabytków znalezionych podczas wykopalisk w Mykenach i na Krecie, obecnie znajduje się w Narodowym Muzeum w Atenach. Biżuteria jest tu reprezentowana na ogół przez niewielkie, złote krążki wyposażone w mały otworek, za pomocą którego mogły być przymocowane do odzieży. Popularną formą biżuterii były też złote diademy wykonanych z długich owalnych kawałków metalu, pokrytych wytłaczanymi rozetkami. Taką biżuterię zapewne nosiła Helena Trojańska, żona króla Myken Menelaosa, gdy zobaczył ją i pokochał do szaleństwa Parys – syn władcy Troi. Na ile sprawiła to uroda samej bogdanki, a na ile była to zasługa noszonej przez nią pięknej i bogatej biżuterii, trudno dziś zgadnąć. Nie był by to pierwszy i nie ostatni raz, kiedy blask złotych ozdób i dobrze dobrana biżuteria artystyczna przyćmiła drobne mankamenty urody, eksponując wyłącznie same zalety damy. Dość, że szaleństwo Parysa i uprowadzenie pięknej Heleny doprowadziło do wybuchu potężnej wojny zwanej wojną trojańską, trwającej wiele lat i opisywanej przez wieszcza, w wyniku której padła Troja – mocarstwo, które wydawało się być niepokonane i zginął wśród wielu innych ofiar wojny, także Parys – współwinny całego zamieszania.